SPRAWY TECHNICZNE

Jeśli udało nam się zdobyć ładne drewno z efektownym usłojeniem, to mo­żemy pokusić się o pozostawienie naturalnej fak­tury, dokonując jedynie zabiegów utrwalających (pokost, przezroczyste lakiery).Ze spraw technicznych należy jeszcze zwrócić uwagę na pewien mało uchwytny na rysunku, ale bardzo istotny szczegół dotyczący konstrukcji furtki. Otóż furtka obok prostopadłego układu desek musi mieć również stężenie po linii prze­kątnej. Pod względem kompozycyjnym rozwiązanie to nazwać można pasmowym I w rezultacie wywo­ływać będzie optyczne wrażenie wydłużenia.Zja­wisko korzystne dla tych wszystkich, którzy cier­pią na niedosyt przestrzeni działkowej.Jest jeszcze jeden element w naszym ogrodze­niu: coś w rodzaju mini-bramki czy pergolki obejmującej furtkę.

SAMO MALOWANIE

Oczywiście samo malowanie odbywać się powinno w dzień bezwietrzny i su­chy. Drugi przykład ogrodzenia, który będziemy roz­patrywać, ma zupełnie inny charakter. Poszcze­gólne elementy są większe, prostsze, całość mniej koronkowa (rys. 17). Konstrukcja ogrodze­nia jest w pewnym sensie znormalizowana. Wy­jaśnijmy, na czym ta normalizacja polega. Otóż wszystkie deski użyte do budowy ogrodzenia mają – niezależnie od długości — zawsze ten sam przekrój (12X2 cm). Jednym słowem z tego samego materiału zrobiono zarówno słupki noś­ne, jak wypełnienie i furtkę. Zmienia się jedy­nie długość odcinków i sposób ich zastosowania. Taka jednorodność tworzywa znakomicie ułatwia nie tylko przygotowanie materiałów, ale i cały proces wykonawstwa.

POMYSŁOWA FORMA

Konstrukcja taka przy całej swej pomysłowej i oryginalnej formie zapewnia absolutną sztywność całego układu. Zamek i zawiasy — fabryczne. Całość po zaszpa- chlowaniu pokrywamy lakierem. Otwarta pozostaje kwestia koloru. Najefektow­niejsze byłoby ogrodzenie pomalowane na bia­ło. Biel bowiem doskonale kontrastuje z soczystą naturalną zielenią. Biel jest jednak nietrwała i częściej musielibyśmy odnawiać ogrodzenie. Pewnym zabezpieczeniem byłoby dodatkowo po­krycie szkliwem, którego używa się do utrwala­nia parkietów. W zależności od gustów i humoru można zastosować tu inny kolor, raczej jasny, wyłączając jednak z palety wszystkie odcienie koloru zielonego.

ODLEGŁOŚĆ MIĘDZY SŁUPKAMI

Odległość między słupkami nie powinna przekroczyć 180-200 cm. Wypełnie­nie grodzące jednego segmentu składa się z dwu łat (180X8X3 cm) zaczopowanych w słup­kach i połączonych między sobą rytmicznym sze­regiem pionowych okrągłych sztachet drewnia­nych. Bystry Czytelnik zauważy natychmiast, że owe sztachety to nic innego jak tylko kije, któ­rych używa się do oprawiania szczotek. Kijek ta­ki kosztuje dosłownie grosze, a tu tniemy go je­szcze na pół. Sztachetki umocowane są do dol­nej łaty wkrętem lub gwoździem wbitym od spo­du, natomiast do ogórnej łaty, po przewlecze­niu przez otwór, po prostu przyklejone. Szczególnie interesująco pomyślana jest furtka, będąca jakby ukoronowaniem całego ogrodze­nia. Jak widać, wykonano ją z koła od wozu, ujętego w kwadratową ramkę.

OGÓLNE ROZWAŻANIA

O ile przyjemniej będzie zapraszając przyjaciół na swoją działkę powie­dzieć im: „Zobaczycie z daleko — taki biały pło­tek z patyczków i furtka z kółkiem. Po tych ogólniejszych rozważaniach spójrzmy na taki właśnie przykład indywidualnego ogrodze­nia, ale już jako potencjalni wykonawcy . Każde ogrodzenie — również i to, które ogląda­my na rysunku — składa się ze słupków wkopa­nych i usztywnionych w ziemi oraz z opartego na nich wypełnienia grodzącego. W naszym wy­padku słupki mają kształt drewnianych baiików o    przekroju 8X8 cm i długości 130 cm, z czego 50 cm jest wkopane w ziemię i usztywnione ka­mieniami i gruzem.

TYPOWA SYTUACJA

Rozpatrzymy teraz dość typową sytuację, w któ­rej po ogrodzeniu całości terenu, podziały we* wnętrzne pozostawione są uznaniu poszczegól­nych działkowców. Powstaje więc pytanie: czy składać się z sąsiadami na wspólną siatkę, czy też szukać indywidualnych rozwiązań. Odpo­wiedź jest trudna. Z założeniem siatki nie ma wprawdzie zbyt wielkich kłopotów. Zjawiają się one dopiero później wraz z korozją, przed któ­rą siatkę trzeba zabezpieczyć przez malowanie farbą olejną. Siatka druciana ma jeden jeszcze istotny mankament: jest typowa, obojętna, bez wyrazu. Nie najlepiej nastraja taka długa mię- dzydziałkowa droga, wiodąca nas dwoma mo­notonnymi pasami siatkowych ogrodzeń, opatrzo­nych typowymi furtkami, które różnią się między sobą jedynie numerem.

OGRODZENIE

Niskie, ażurowe ogrodzenia, nie rozbudzając przesadnego poczucia własności, służą również często do prowadzenia ozdobnej, pnącej ziele­ni, a dzięki swojej formie mogą wzbogacać ar­chitekturę naszego zielonego gospodarstwa. Ogrodzenie jest zawsze inwestycją dość poważ­ną I kosztowną. Na zorganizowanych terenach działkowych sprawy te bywają zazwyczaj rozwią­zywane centralnie. Zazwyczaj siatka opasująca cały ten teren jest wyższa (ok. 2 m), natomiast ogrodzenia zespołów działek oddzielające je od ogólnych alejek są już symboliczne i nie powin­ny sięgać nawet 1 m. W ogrodzeniach wewnętrz­nych między działkami ograniczamy się najczęś­ciej do żywopłotu. Bywają różne lokalne sytua­cje, które nakazują odstępstwa od tych ogólnie przyjętych norm.

PIERWSZY KROK

Choć bez specjalnych uroczystości, bez wrę­czania dyplomów, ale za to szybko i skutecznie udało nam się skończyć przyspieszony kurs ogro­dowego majsterkowania. Poznaliśmy podstawo­we narzędzia i materiały, skompletowaliśmy war­sztat, który w trakcie kolejnych zadań będzie uzupełniany.Czas więc przystąpić do działania, a pracy cze­ka nas moc. Każda działka w zespole pracowniczych ogro­dów działkowych, czy też działka rekreacyjna, poza miastem wymaga opracowania planu za­gospodarowani a i projektów urzqdzeń. Zacznijmy może od spraw ogrodzenia. Przyjęte w pracowniczych ogrodach działkowych zasady przeciwstawiają się wysokim, pełnym ogrodze­niom. Jest to zasada słuszna z wielu względów.

KRATOWNICE DESKOWE

Kratownice deskowe stosuje się głównie do dachów pła­skich, krytych deskowaniem i papq lub eternitem moco­wanym do łat wiqżqcych poszczególne wiqzary. Materiały do krycia dachów mogq być’ aieogniotrwałe I ogniotrwałe. Do pierwszej grupy należą: słoma, trzcina, deski, gonty. Do drugiej: dachówka palona lub cemen- towa, płyty azbestowo-cementowe (eternit), blacha, papa. Nachylenie połaci dachowych w zależności od użytego materiału: trzcina 1 słoma — 60-70° (najmniej 45″), da­chówka, szkło – 45° (najmniej 30°), płyty azbestowo-ce­mentowe (eternit’ falisty) — 30 (najmniej 5°), papa po­jedynczo — 10-12° (najmniej 8°), podwójnie — 6—15® (najmniej 4°), błacha cynkowa — 15° (najmniej 7,5°).

KRYCIE DACHÓW

Dach dwuspadowy pokrywa budynek kwadrotowy lub prostokqtny, Obie połacie sq nachylone pod Jednym ką­tem. RozwIqzanie więźby dachowej przy zastosowaniu be­lek, krokwi lub kratownic deskowych, zbijanych na gwoź­dzie. W jednym i drugim wypadku mogq być rozwiqzania dachów stromych I płaskich.  Dach czterospadowy: dwie połacie w kształcie tra­pezu i dwie trójkqtne tub cztery trójkqtne. Konstrukcjo dachowa o ustroju krokwiowym wymaga rozwiqzania więź­by ciesielskiej. Dach czterospadowy często stosuje się w lekkich budynkach ogrodowych (altany, domkt).    Dźwigar kratowy dla dachu Jednospadowego wykonuje się z desek łqczonych na gwoździe. Przedstawiony na ry­sunku dźwigar może. być użyty przy rozplętośclach 4- 6 m.      Dźwigar kratowy dwuspadowy wykonuje się tak samo jak dźwigar jednospadowy. Częściej używa się go przy większych rozplętościach. Że względów architektonicznych nadaje się do małych budynków.